Donkere wolken drijven boven de schrijfpen.
Depressieve woorden lopen als rode inkt naar buiten. De gedachte van de schrijver staat op verkeerde inspiratiegolven Kan niet de positieve klanken op het papier dreunen. Maar ja waar is het ook voor nodig, wie leest in godsnaam mijn columns.
In een column mag je ongezouten je mening geven, maar er zijn maar weinigen die eens hun eigen gevoel delen en er kritisch naar kijken. Ik kan mij stilhouden. Het opsluiten in de kast, zodat het lijkt dat het niet bestaat. Het werkt alleen niet zo. Ik ben bevriend met mijn pen. In goede en slechte tijden. Sinds begin dit jaar voel ik mij al kut, omdat dingen anders gaan dan wat ik kon wensen.
Te veel problemen en niet de kracht om de wereld te kunnen dragen.
Als dan ook nog ervaring met dementie krijgt. Verandert het leven in één klap. Je moet opeens geleidelijk afscheid nemen van iemand die nog leeft, want beetje bij beetje ga je iemand verliezen. Je weet dat het moment komt dat degene niet meer weet wie je bent. Toch komt het hard aan als het degene gebeurt, dit hakt erin als een bijl. Toch moet je vasthouden aan de heldere momenten. Ook al zullen die steeds minder komen. De momenten samen blijven genieten, dan is er geen plek voor mijn depressie.
Kun je dan zo je gevoelens dicht gooien. Natuurlijk niet, wat je binnen in je voelt blijft zitten. Het is dan wel geoorloofd om een masker op te zetten en proberen de goede dingen samen uit het leven te halen. Ondanks dat degene het steeds weer vergeet, wil niet zeggen dat diegene niet meer van de dingen geniet. Mijn pen legt het niet droog af bij de gedachten hoe het verder gaat.
Misschien is dit wel de meest kloten column die ik ooit heb geschreven. Heb ik jullie niet gezellig meegenomen naar Koningsdag in Hoogeveen. Met alle blije activiteiten. Het spijt me, krijg je het volgend jaar van mij te goed. Soms is het nieuws niet iets wat in de krant of internet staat. Het nieuws kan heel persoonlijk zijn. Zonder alles bloot te geven. Ik weet niet wie dit leest, dat maakt mij ook niet uit. Uiteindelijk schrijf ik mijn pen leeg. En ben ik het kwijt. Zo dit waren weer de woorden. Waarmee je het moet doen. Ze zijn uit het niets gekomen, geboren voor het nieuws, die elke dag anders is.
© Ralph Mulder 02-05-2026