HOOGEVEEN – De zon schijnt, maar de wolken huilen. De pen schrijft, maar de inkt druipt langs het papier.In alles wat je zegt of doe. Blijf ik, mij afvragen wat het eigenlijk allemaal met mij doet. De vraag kan ik de tijd even stilzetten. Kon ik kiezen hoe ik alles goed van mijzelf kon plannen. Kon ik baas zijn boven het verdriet van dat ik mensen verlies. Was die walgelijke afscheid gewoon overbodig. En leefden we lang en gelukkig.
Helaas niet, in korte tijd verlies ik twee dierbare mensen. Die voor mij veel hebben betekent. Mensen die mij dingen hebben geleerd. Eerst ging Bert veel te jong heen gegaan. Hij haalde mij ‘De Box’ in, later ‘Het Podium’. Hij leerde mij de kneepjes van het organiseren. Hoe je een volle zaal kreeg. Maar ook keihard een lege zaal, al had je nog voor je gevoel zo’n bekende band binnengehaald. Hij noemde Hoogeveners wel cultuurbarbaren, maar gaf wel het voorbeeld om je niet daardoor tegen te houden en gewoon door te zetten. We werden vrienden, we vierden feest. Hij leefde het leven. En als we elkaar uit het oog verloren, dan kwamen we elkaar altijd weer tegen.
Pakte we het contact weer op. Tot vlak voor zijn dood hadden we veel app contact. Zijn laatste app was met oud en nieuw, ’Een vreugdevol 2026 gewenst man’. Dat heeft verrekte kort geduurd. Mag hopen waar hij nu is, dat hij het nog beter heeft dan hier.
Vandaag bereikte mij het nieuws dat Marga Zwiggelaar is overleden. Ook haar kende ik van ‘De Box’. We kwamen elkaar vaak tegen en praatte altijd wel met elkaar. Tot ik begon met een schrijversgroep bij Cosis. Toen werd ik verrast, dat Marga dat samen met mij dat ging doen.
Nu kregen we meer contact, kwam ze ook bij ons thuis. Waren we samen met schrijven bezig.
Ze leerde mij van mijn rijmdwang af te komen. En vrijer te gaan schrijven. Ondertussen zocht ze de hele geschiedenis uit van mijn vrouw haar familie. Mijn gedichtenbundel ‘Onderweg naar het licht ’heb ik haar persoonlijk gegeven op mijn boekpresentatie. Onze wegen zijn gaan scheiden toen zij haar grote wens na volgde en het Klooster in ging. Toch heeft ze veel betekent voor mij.
En is zij ook te jong van ons heen gegaan. Er zat vast nog meer in haar pen, wat we helaas niet meer te lezen krijgen. Maar mag je in de warme armen vallen van het hemelse licht, waar je zo op was gericht.
In deze woorden zit pijn en verdriet, geen column die je gewend bent. Toch zijn dit de woorden, waar je het mee moet doen, ze zijn uit het niets gekomen. Geboren voor het nieuws, die elke dag anders is
© Ralph Mulder 28-02-2026